ข้าวเม่าหมี่

      ไม่มีความเห็น บน ข้าวเม่าหมี่

“ข้าวเม่าหมี่” เนี่ย … เป็นขนมอีกชนิดที่พิมได้กินมาตั้งแต่สมัยพิมยังเด็ก ๆ  จนกระทั่งเริ่มเป็นวัยรุ่น  โดยในสมัยนั้นยาย (ที่ไม่ใช่ยายแท้ๆ) จะเป็นคนทำให้กินอ่ะค่ะ  แต่พออายุประมาณ 15 ปี เป็นช่วงที่บ้านเดิมของพิมโดนทางด่วน  ญาติพี่น้องเลยมีการแยกกันไปอยู่คนละทิศละทาง ยายคนที่เคยทำข้าวเม่าหมี่ให้พิมกินก็ย้ายไปอยู่บ้านน้าสาว  ทำให้หลังจากช่วงอายุ 15 ปี ไปจนถึงสัก 18-19 ปี พิมไม่เคยได้กินข้าวเม่าหมี่ฝีมือยายอีกเลยค่ะ

สมัยนั้นจะว่าไปพิมเองก็ทำข้าวเม่าหมี่ไม่เป็นค่ะ แต่เห็นมีคนทำขาย  พิมก็เลยลองไปซื้อมากินดูแต่ก็ไม่ถูกใจค่ะ บางเจ้าก็เค็มไป บางเจ้าก็หวานไป  บางเจ้าข้าวเม่าเหม็นหืนมาก ก็เลยไม่ค่อยได้ซื้อกิน …. และก็ลืมเลือนเรื่องข้าวเม่าหมี่ไปเลยค่ะ

จนะกระทั่งประมาณสักช่วงอายุ 20 ปี ตอนยังเรียน ปวส.อยู่ วันดีคืนดีพิมไปนั่งเล่นที่บ้านเพื่อนแล้วไปเจอกองหนังสือเก่าๆ ของน้าสาวเค้าที่กำลังจะขนไปทิ้ง  ในนั้นก็มีนิตยสารทำอาหารเล่มนึงอยู่อ่ะค่ะ (เป็นนิตยสารประมาณปี 2522 หลังจากพิมเกิดแค่ 2-3 ปีเอง) ระหว่างนั่งรอเพื่อนก็เลยเปิดอ่านหนังสือเล่มนั้นไปพลางๆ ปรากฎว่าพิมไปเจอกับวิธีทำข้าวเม่าหมี่ในหนังสือเล่มนั้นอ่ะค่ะ  แบบว่าแอบตื่นตะลึงมาก (ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องน่าตื่นตะลึงเลย ฮ่ะๆ)  ก็เลยตัดสินใจขอหนังสือเล่มนั้นจากน้าสาวเพื่อนเค้ากลับมาบ้านค่ะ

แล้วพอกลับถึงบ้านพิมก็ใช้เวลาหาวัตถุดิบอยู่ประมาณอาทิตย์กว่า (ข้าวเม่าหายาก) ถึงจะได้วัตถุดิบครบ  จากนั้นพิมก็เริ่มลงมือหัดทำข้าวเม่าหมี่ตามหนังสือล่ะค่ะ  ปรากฎว่าครั้งแรกที่ทำออกมาไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ค่ะ  อาจจะเพราะยังขาดประสบการณ์ในการทำ อีกทั้งในหนังสือเล่มนั้นก็ไม่ได้บอกวิธีการทำอย่างละเอียด  อะไรที่ทอดก็บอกแค่ว่าทอด อะไรที่ผัดก็บอกแค่ว่าผัด ไม่ได้บอกว่าต้องทอดยังไง ต้องผัดยังไง … ผลก็เลยออกมาไม่ค่อยดีเท่าที่ควร

แต่ว่าหลังจากหัดทำอยู่สัก 3-4 ครั้ง  ข้าวเม่าหมี่ของพิมก็เริ่มเป็นข้าวเม่าหมี่มากขึ้นค่ะ  … และในที่สุดหลังจากทำมานับหลายสิบครั้ง ก็กลายเป็นข้าวเม่าหมี่ที่สามารถเชิดหน้าชูตาพิมได้อย่างในภาพด้านล่างนี่แหละค่ะ  ^__^

ใส่ความเห็น

อีเมลของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องข้อมูลจำเป็นถูกทำเครื่องหมาย *